Η ελπίδα είναι μακριά...

 ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ  Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου αποτελούν πλέον παρελθόν, το αποτέλεσμα ήταν λίγο-πολύ α...


 ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου αποτελούν πλέον παρελθόν, το αποτέλεσμα ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο και η ελληνική πολιτική σκηνή φαίνεται να επιστρέφει σε γνώριμες εικόνες.

Πρώτα από όλα το αποτέλεσμα ήταν κόλαφος για το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του καθώς η πρωτοφανής, για τα δεδομένα της Ελλάδας, αποχή αναδείχθηκε με διαφορά η πρώτη επιλογή των εκλογέων. Κουρασμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από διαρκείς υποσχέσεις ένθεν κακείθεν και πεπεισμένοι ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα ελάχιστη επίδραση θα έχει στην καθημερινότητά τους, έστειλαν το δικό τους μήνυμα προς τις ηγεσίες των κομμάτων. Το αν αυτό το μήνυμα ελήφθη είναι άλλη υπόθεση βέβαια…

Από κει και πέρα, οι πρόσφατες εκλογές αποτέλεσαν άλλη μία προσωπική επίδειξη δύναμης για τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος, όπως είχαμε επισημάνει ήδη από το δημοψήφισμα, παίζει χωρίς αντίπαλο. Παρά τα σοβαρά λάθη και τις παραλείψεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έλαβαν χώρα το πρώτο επτάμηνο, ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος (που επέλεξε την ψήφο από την αποχή) φαίνεται πως εκτίμησε τις ειλικρινείς προθέσεις Τσίπρα ως προς τη διαπραγμάτευση όπως και τη δημόσια παραδοχή των λαθών του.

Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου, παρά την παταγώδη διάψευση των προσδοκιών περί τέλους των μνημονίων κλπ δεν ήταν έτοιμοι ψυχολογικά μέσα σε μόλις 8 μήνες να γυρίσουν την πλάτη στο κόμμα και ιδίως στον Τσίπρα διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε παραδοχή μίας λανθασμένης επιλογής πρώτα από όλα των ίδιων. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την έντονα γοητευτική ρητορεία Τσίπρα για πάταξη της διαφθοράς και των μεγάλων συμφερόντων στο εσωτερικό, με επίκληση στην ΄΄ηρωική και άνευ προηγουμένου διαπραγμάτευση΄΄ με τους εταίρους τον Ιούλιο, τότε η πρωτιά ΣΥΡΙΖΑ ήρθε φυσιολογικά.

Παράλληλα, το σύνολο της αντιπολίτευσης αποδείχθηκε για άλλη μια φορά έρμαιο της ατζέντας ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ουσιαστική πρόταση για το μέλλον και στερούμενη κάποιας ηγετικής μορφής ικανής να αντιπαρατεθεί στον Αλέξη Τσίπρα. Η ΝΔ μπορεί μεν να συσπείρωσε αρκετούς παραδοσιακούς ψηφοφόρους της, όμως κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι υπέστη άλλη μια εκλογική συντριβή. Βέβαια θα πρέπει να τονίσουμε ότι το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ χειρότερο για τη συντηρητική παράταξη αν δεν είχε γίνει η αλλαγή ηγεσίας και ύφους του Ιουλίου, περίοδο κατά την οποία βρισκόταν σε δημοσκοπικά σε ελεύθερη πτώση βαίνοντας ολοταχώς προς πασοκοποίηση. Σίγουρα πάντως θα έχει ενδιαφέρον ποιος θα βγει νικητής από τις επερχόμενες εσωκομματικές διαδικασίες, με ποιους όρους και ποια ατζέντα.

Ακόμη πιο δεξιά, οι ΑΝΕΛ αποδείχθηκαν για άλλη μια εκλογική αναμέτρηση πολύ σκληροί για να πεθάνουν και κατάφεραν να εισέλθουν στη Βουλή, έστω και με ψαλιδισμένα ποσοστά σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου. Όσο για τη ΧΑ, αναδείχθηκε για άλλη μια φορά τρίτη εκλογική δύναμη κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα για το πού σφάλλει το ίδιο αντί να ρίχνει αναθέματα στους (πλανεμένους και μη) ψηφοφόρους της.

Στο χώρο του Κέντρου το ΠΑΣΟΚ, με την ανάληψη της ηγεσίας από την άχρωμη πλην όμως φέρουσα ένα ιστορικό επίθετο για το χώρο Φώφη Γεννηματά και την επίκληση στο θυμικό του παραδοσιακού πράσινου ψηφοφόρου, κατάφερε να ανεβάσει τα ποσοστά του αλλά χωρίς κάποια προοπτική ή ουσιαστική αντιπρόταση, τουλάχιστον για την ώρα. Από την άλλη μεριά το Ποτάμι, παρά τις σημαντικές προσωπικότητες που συμμετείχαν στα ψηφοδέλτιά του, πλήρωσε τόσο την αμφίσημη πολιτική ταυτότητά του όσο και αυτό που στην Σεβαστουπόλεως θεωρούσαν ως πλεονέκτημα: τον αυτοπροσδιορισμό του ως μη-κόμμα.

Στα αριστερά του πολιτικού φάσματος το ΚΚΕ, παρά την απώλεια ορισμένων χιλιάδων ψήφων, λόγω της μεγάλης αποχής αύξησε έστω και οριακά τα ποσοστά του ενώ η δραχμολαγνική, λαϊκιστική και χωρίς πυξίδα ΛΑΕ πήρε αυτό ακριβώς που της άξιζε μένοντας οριακά εκτός Βουλής. Βέβαια σε αυτό το σημείο θα πρέπει αναρωτηθούμε ποιος ωφελήθηκε από την παταγώδη αποτυχία των προεκλογικών δημοσκοπήσεων που παρουσίαζαν ένα ντέρμπι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ; Διότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν ως εξασφαλισμένα και με διαφορά πρώτος, το κόμμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη θα είχε σίγουρα τώρα κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Η επόμενη μέρα των εκλογών αν και βρήκε το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και γενικότερα το Κοινοβούλιο χωρίς το αγκάθι της δραχμικής Αριστεράς, εντούτοις η αναμενόμενη εκ νέου κυβερνητική σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μάλλον ως απογοητευτική μπορεί να θεωρηθεί. Κι αυτό γιατί η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το εθνολαϊκιστικό, αντισημιτικό και ομοφοβικό τσίρκο του Σαλαμινομάχου Πάνου Καμμένου μόνο ως ντροπή μπορεί να χαρακτηριστεί για ένα αριστερό κόμμα με δεδομένα την ιστορία, τις παραδόσεις, τη διαδρομή και το αξιακό σύστημα της ίδιας της Αριστεράς. Ο Δημήτρης Καμμένος, η ρητορική του οποίου στα social media ήταν πασίγνωστη κι ας προσποιούνται όψιμα κάποιοι ότι ΄΄δεν είχαν δει ούτε και ακούσει τίποτα΄΄, δεν είναι η μοναδική περίπτωση στελέχους των ΑΝΕΛ με ανάλογες απόψεις. Παρ’όλα αυτά ο πρωθυπουργός δε φαίνεται να προβληματίζεται ιδιαίτερα.

Κλείνοντας, θα επαναλάβουμε για πολλοστή φορά ότι η μεταρρυθμιστική καταιγίδα που έχει ανάγκη η χώρα, μέσα από την οποία περνάει η πολυπόθητη ανάπτυξη, δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί μόνο από ένα συνασπισμό 155 βουλευτών, αρκετοί εκ των οποίων δεν την πιστεύουν κιόλας. Χρειάζονται ευρύτατες πλειοψηφίες, όχι απαραίτητα στο πλαίσιο κυβερνητικών συνεργασιών αλλά σίγουρα στο πεδίο της κοινοβουλευτικής συνεργασίας. Μεταρρυθμίσεις όχι δεξιές ή αριστερές αλλά σύγχρονες που θα καταπολεμούν τον κρατισμό, το πελατειακό σύστημα και τη φοροδιαφυγή, προωθώντας την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Δυστυχώς όμως, βλέποντας από την μία πλευρά τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κι από την άλλη μια ΝΔ που ακροβατεί μεταξύ ακροδεξιάς και Κέντρου, ένα ΠΑΣΟΚ που κάνει επίκληση στα ένδοξα ΄80s για να πάρει καμιά ψήφο παραπάνω κι ένα Ποτάμι που απεκδύεται το χαρακτηρισμό του κόμματος για να μη συνδεθεί με το ήδη υπάρχον πολιτικό σύστημα, η ελπίδα είναι μακριά και μάλλον θα αργήσει να έρθει…

Γιάννης Στέλιος Παπαδόπουλος

Related

What's hot? 5559150534650938824

Δημοσίευση σχολίου

Έχετε άποψη; Μοιραστείτε τη μαζί μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Σχόλια με υβριστικό και προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται.

emo-but-icon

Recent Posts Widget

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

FACEBOOK

TWITTER

WEB TV


Αποκλειστική συνέντευξη του ψυχοθεραπευτή Ιάκωβου Σιανούδη
item