Βαδίζοντας προς το περιθώριο

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Πριν από λίγες μέρες συμπληρώθηκαν έξι χρόνια από τότε που η Ελλάδα χρεοκόπησε και εισήλθε ...


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από λίγες μέρες συμπληρώθηκαν έξι χρόνια από τότε που η Ελλάδα χρεοκόπησε και εισήλθε στον μηχανισμό των μνημονίων. Μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια μάθαμε να συζητάμε δημόσια και ιδιωτικά με όρους «κρίσης», «διαπραγμάτευσης» και «τρόικας», είδαμε κυβερνήσεις να αναλαμβάνουν την εξουσία υποσχόμενες το τέλος των μνημονίων, για να διαψευστούν πανηγυρικά στη συνέχεια, γίναμε μάρτυρες χιλιάδων μικρών και μεγάλων, βίαιων και λιγότερο βίαιων διαδηλώσεων στην Αθήνα. Παράλληλα, είδαμε την ανεργία να εκτοξεύεται, το brain drain να γιγαντώνεται, μισθούς και συντάξεις να κατακρεουργούνται. Αυτό όμως που δεν είδαμε, όπως στην Ιρλανδία, την Κύπρο και την Πορτογαλία, είναι η έξοδος από αυτό το μακρύ και σκοτεινό τούνελ της ύφεσης και της μελαγχολίας. Γιατί; 

Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε πολλά κρίθηκαν ως προς την μετέπειτα πορεία της ελληνικής κρίσης τη διετία 2009-2011. Οι δανειστές και ιδίως το ΔΝΤ υποτίμησαν τα βαθιά και χρόνια δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας ενώ παράλληλα υπερεκτίμησαν τη δυνατότητα αλλά και τη διάθεση του πολιτικού συστήματος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. 

Από την άλλη μεριά, η τότε πανίσχυρη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο των μεταρρυθμίσεων καθώς, πολύ απλά, ο βασικός κορμός των στελεχών της δεν πίστευε σε αυτές. Αντιθέτως, η πλειοψηφία των υπουργών θεωρούσε ότι με επιφανειακά πασαλείμματα και ψήφιση νόμων που δεν θα εφαρμόζονταν ποτέ, θα ξεγελούσε για πολλοστή φορά τους κουτόφραγκους. Επίσης, καθοριστική ως προς την υπόθεση του χρέους ήταν και η άρνηση του τότε πρωθυπουργού να θέσει επίσημα ζήτημα αναδιάρθρωσης με αποτέλεσμα να χαθεί μία μεγάλη ευκαιρία που ποτέ δεν ξαναεμφανίστηκε από τότε. 

Βέβαια σε όλο αυτό το εκρηκτικό σκηνικό ο Αντώνης Σαμαράς είχε τη δική του αρνητική συμβολή καθώς με τα φληναφήματα περί «άλλου δρόμου», τα «Ζάππεια», τις «επαναδιαπραγματεύσεις» και την εθνικά ζημιογόνα ανυπομονησία του να κυβερνήσει, νομιμοποίησε τον αριστερό και ακροδεξιό λαϊκισμό που ενισχύθηκαν εντυπωσιακά αλλάζοντας τον πολιτικό χάρτη της χώρας τα επόμενα χρόνια. Η στροφή που έκανε προς το ρεαλισμό τη διετία 2012-2014 ως πρωθυπουργός ήταν σημαντική όμως ήδη μετρούσε αντίστροφα ο χρόνος που ο βαθιά συγκρουσιακός και χωρίς πυξίδα ΣΥΡΙΖΑ θα συγκυβερνούσε με το λαϊκιστικό συνονθύλευμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων οι οποίοι στήριζαν το δημόσιο λόγο τους στη συνομωσιολογία, την καταγγελία δήθεν σκοτεινών ανθελληνικών κέντρων ανά τον κόσμο και τον «άλλο δρόμο», που μέχρι το 2012 υποσχόταν ο ίδιος ο Σαμαράς. 

Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν δε θα πρέπει να μας προξενούν εντύπωση οι προκλητικές και συχνά εκτός πολιτισμικής αισθητικής ή κοινής λογικής συμπεριφορές στελεχών της κυβέρνησης και άλλων θεσμικών παραγόντων. Από τον Πολάκη που απειλεί ανοιχτά τη σωματική ακεραιότητα δημοσιογράφων και τον Μάρδα που προσβάλλει τη νοημοσύνη όλων μας όταν υποστηρίζει ότι τα capital controls δεν αποτελούν πρόβλημα πλέον καθώς ακόμη και οι τουρίστες τα έχουν ξεχάσει (που εξαρχής δεν τους αφορούσαν καν) μέχρι τον Τσακαλώτο, που αντιμάχεται ως επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης το μνημόνιο που ο ίδιος υπέγραψε ως υπουργός Οικονομικών και τον Καμμένο που υποδύεται το στρατάρχη Μακάρθουρ τη στιγμή που οι Τούρκοι κάνουν πάρτι στο Αιγαίο, τα παραδείγματα είναι πολλά για να αγνοηθούν. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις ανεπίτρεπτες για πρόεδρο του Αρείου Πάγου και πρώην υπηρεσιακή πρωθυπουργό, μικροπολιτικές παρεμβάσεις της Βασιλικής Θάνου. 

Η πρώτη εύλογη εξήγηση για τα παραπάνω φαινόμενα και για την αιτία που η Ελλάδα βυθίζεται και θα συνεχίζει να βουλιάζει πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά, είναι η διαχρονική έλλειψη πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης. Ακόμη κι αυτή όμως αποτελεί το φυσικό επακόλουθο μιας σοβαρής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος από τη δημιουργία του: τη θεσμική ανεπάρκεια. Το φακελάκι, τα «κοννέ», ο νεποτισμός, η ανυπαρξία ή υπολειτουργία ανεξάρτητων ελεγκτικών αρχών και η διαφθορά συνεχίζουν να αποτελούν τον κανόνα σε μία χώρα που μοιάζει όλο και περισσότερο σε μία μετανεωτερική οθωμανική επαρχία παρά σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος συγκεκριμένων αρχών και κανόνων. Άλλωστε σε μία χώρα όπου ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, κορυφαίο θεσμικό σύμβολο της νομιμότητας και της πολιτειακής ομαλότητας, καταπατά τον νόμο καπνίζοντας πουράκια σε κλειστό δημόσιο χώρο (στη Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης) τί ελπίδα μπορεί να υπάρχει για το αύριο; 

Η απογοήτευση επιτείνεται αν αναλογιστεί κανείς τη ρευστότητα που κυριαρχεί στο ΠΑΣΟΚ και τους συνοδοιπόρους του όσο και στη ΝΔ. Στην μεν Κεντροαριστερά η οργανωτική ανασυγκρότηση ενός νέου σχήματος υπό μία ηγετική φυσιογνωμία που θα εμπνέει παραμένει το μεγάλο ζητούμενο ενώ στην Κεντροδεξιά ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται σε ασφυκτικό χρονικό διάστημα αφενός μεν να αναμορφώσει ένα κόμμα βαθιά αναχρονιστικό με κρατικιστική κουλτούρα αφετέρου δε να διατυπώσει μία αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας που θα βρει ευήκοα ώτα σε δημιουργικές και πλειοψηφικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί εντός του ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο, θα αισθάνονταν πολύ καλύτερα σε μία Ελλάδα διεθνώς απομονωμένη, πλήρως απαλλαγμένη από κανόνες και αρχές, σε απόσταση από την ΕΕ και τον σύγχρονο κόσμο και με κάθε λογής εγχώριους μικρούς και μεγάλους «προστάτες» να λειτουργούν ανενόχλητοι σε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας. 

Παράλληλα, το 30% που υποστηρίζει την επιστροφή στη δραχμή σύμφωνα με την έρευνα της Public Issue, δεν προκρίνει απλώς την αλλαγή του εθνικού νομίσματος αλλά εκπροσωπεί μια γενικότερη φιλοσοφία ζωής. Αν αυτό το δεδομένο συνδυαστεί με τη συστηματική καλλιέργεια στο εσωτερικό εκ μέρους των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ της εικόνας μιας Ελλάδας που βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο από τους ανάλγητους δανειστές αλλά και τη βαθιά θεσμική δυσλειτουργία που χαρακτηρίζει το σύστημα συνολικά, πολύ φοβάμαι ότι αργά αλλά σταθερά και με επιλογή του ίδιου του ελληνικού λαού η χώρα θα τεθεί οριστικά στο περιθώριο του σύγχρονου κόσμου με ότι αυτό συνεπάγεται.

Γιάννης Στέλιος Παπαδόπουλος

Related

What's hot? 3946111683467613115

Δημοσίευση σχολίου

Έχετε άποψη; Μοιραστείτε τη μαζί μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Σχόλια με υβριστικό και προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται.

emo-but-icon

Recent Posts Widget

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

FACEBOOK

TWITTER

WEB TV


Αποκλειστική συνέντευξη του ψυχοθεραπευτή Ιάκωβου Σιανούδη
item